Kromme Poot
Verhalen zonder leidraad.
Mijn naam is Christophe Poot. Door een hersenbloeding voor of tijdens mijn geboorte is de aansturing van mijn linkerzijde beschadigd. Daardoor draait mijn linkervoet naar binnen. Op school werd ik gepest en kreeg ik de bijnaam “Kromme Poot” – een woordspeling op mijn familienaam. Dat was niet altijd gemakkelijk. Toch heeft net die ervaring mij gevormd tot wie ik vandaag ben.
Mijn beperking heeft me niet tegengehouden. Integendeel: ze heeft me veerkrachtig gemaakt. Ze heeft me geleerd om door te zetten, om sterker terug te komen na tegenslag en om met een andere blik naar de wereld te kijken.
Vandaag ben ik trots op mijn parcours. Wat ooit als een zwakte werd gezien, is uitgegroeid tot mijn kracht.
Gestolen droom
Kamer werd zee in de nacht tapijt werd zand, trap koraalrif zout in zijn dromen. Vissen zwemmen als gedachten door zijn haar
Met water volgelopen huis, schildpadden drijven traag rond de tafel Mama heeft een staart van zilverlicht zingt tegen de maan, zoals schelpen dat doen
In Zain’s wereld is een badkuip een oceaan en het kussen een eiland, waar meerminnen hun haren drogen. Het nachtlampje wordt de maan die schemer strooit
Leeftijd is een dromendief en veegt de ramen van de zee, schildpadden worden stoel en vissen verdwijnen uit het behang
Wat achterblijft is een stille kamer waar alle voorwerpen terug hun functie krijgen en een kind dat nog één golf vasthoudt in zijn hand
De wandelaar van rechte lijnen in een wereld die ooit golven was die niet merkt dat hij zojuist een hele oceaan heeft gestolen.